در سوگ دریاچه ارومیه

جهت ورود کلیک فرمایید


بعد یک  عمـــری  در این  صحـــرای  آذربـایجـــــان                   گریـــه خـــواهی  کـــرد  بـر دریـــای  آذربـایجـان

می نشینی گوشــه ای دنـدان  حسرت  بر جگــر                   اشگ ریـزان  می روی  در هـر خیـابـــان و گـــذر

دایما سرگشته ای افسوس و حسرت می خوری                   از تـمــــام  مجـریــــان  طـــرح دریـــــا  دلـخـــوری

پـر نشد  مــرداب  غمگینی کــه نیلوفـــر  نـداشت                   هیچ کس  زخـــم دل سنگینشو   بــاور  نـداشت

همچـو یـک بیــدی همی لـرزیـد در سرمــای شب                  نـو گلی رسته  بــه مــرداب  نمـک در پـــای  شب

روزگــــاری  بستر  دریــــــا  مسیر  عشق  بـــــود                    موجـها در ساحلش هـم چون سفیر عشق بـود

شور و  حــال  عشق بـا امــواج  آن  نـابــود  شد                     آرزوهـــــا  در فضـــای   ایـن چنینی  دود  شـــد

دشت سرسبزش دگـر ماتم سرایی بیش نیست                    آب در دریـاچـه اش همچون سرابی بیش نیست

نـازنیـن  تبـــریـــز  من  روزی تــو  زیبـــا  بــوده ای                   در جـــوار  لاجــــوردیـن  آب دنـیــــــا  بـــــــوده ای

جـایـگـاهی  داشتی  شهــری  دل آرا  بــوده ای                     در میــان شـهر هـا یـک سر تـو بـــالا بــــوده ای

حال  نه آبی  است  نه  شهری  ونه  دریاچه ای                     ریــگ زاری  از نمک انـــدر خـــم هـر کـوچـــه ای

در ارومـیــــــه  از آن  بــاغــــات  سـبز  بیشــمـار                    خــاطراتی  مانــده  انـــدر  سینـه ی ایـن  روزگـار

خــانـه ها  ویرانـه  گشته  صاحبانش  رفتــه انـد                    مردمش  کوچیـــده و   بــار سـفر را  بسـتـه انــد

از بـلورین  آب  دنیــا  شوره زاری  مـانـده  است                     از پرستوهای عاشق یـاد و نـامی  مانــده  است

ساحل  زیبــای  دریـا  سنگلاخی  بیش  نیست                    دشت سرسبزش دگر پژمرده جایی بیش نیست

جغـد  می خوانـد  بــه روی  درب هر ویـرانــه ای                    نــوحـه خوانی می کنــد در داخـل هر خانـــه ای

اینک  از آن  شــادی و  شادابی  ایـن  سرزمین                     گـرد بــادی مانــده بــا طوفان و خـاکی در کمین

زوزه ی بــاد است  می پیچــد  در افـلاک و فلک                     در درون خـانـــه هـا انـبــوهی از خــاک و  نمــک

از خروش   موج هایش شوره زاری  مانده است                   در مسیر  بسترش  شرم نـگـاهی مانـــده  است

ای وطن سرسبزی دشت و گلستانت چه شد؟                    شــادی و  سرمستی  آن باغــدارانت چــه شد؟

پیرمردان را  چـه شد بـر آن  جوانانت  چـه شد؟                    لاله ها و  میـوه های  بـاغ و بستـانت چــه شد؟

شهر من پاریس  من غـم  نامه ای بـا  خون دل                    می سرایـــم در غمت  بــا سوز دل  زارو  خجـــل

نیمـه جانت را  کفن پوش و  سفیدت  کـرده اند                    بـا نمـک  پوشانـده انـد و  رو سفیدت  کــرده انـد

آن همــه حـرف و حدیث و قـول و پـول و اعتبـــار                    آب دریـــا  پـــر نشـد  پـــر گشت جیب بیشــمـار

همتی  بـایــد شـود  ایــران  گلستــانی  دگــــر                    با چنین  همت  رسد  دریـــا بـه سامــانی دگـــر

طرح  ایــرانـــرود  را  بـایــد کــه  اجـرایی  کنیــم                    در ره  آبــــادی  ایــــــران سـرانــــدازی  کنـیـــــم

گـر نـه پــدرام  این چنین ایـران شود ویـرانـه ای                    نامش ایـــران  می شود  امـــا کـویـــر تشـنـه ای

اشعار از علی اصغر پدرام       


مشخصات

تبلیغات

محل تبلیغات شما
محل تبلیغات شما

آخرین مطالب این وبلاگ

عکس آقای خامنه ای